فراگیر شدن ورزش و اهمیت جایگاه آن در مناسبات بین المللی، توجه فراوانی را از ناحیة دولت ها متوجه این پدیده ساخته است. موفقیت کشورها در میادین بین المللی ورزشی علاوه بر تأثیرات اجتماعی و اقتصادی، نمادی از ثبات و توانمندی های همه جانبة آن کشورها محسوب می شود و یکی از علل سرمایه گذاری بالای کشورها در ورزش قهرمانی و حرفه ای، از این مورد نشات می گیرد.
در دنیای مدرن امروزی، موفقیت رشته های ورزشی و فدراسیون های مرتبط در گرو استفاده از یافته های جدید علمی تربیت بدنی و ورزش است. مربیان ورزش تلاش دارند تا شناسایی قهرمانان هر رشته، به صورت تصادفی، علاقة شخصی و خانوادگی نباشد؛ بلکه با بکارگیری روش های علمی و از طریق تعیین و اولویت بندی شاخص های مختلف صورت گیرد، چرا که در این صورت علاوه بر صرفه جویی در وقت و هزینه، موفقیت بیشتری در رسیدن به اوج عملکرد ورزشی حاصل می شود.

تفاوت در عملکرد ورزشکارانی که مهارتی یکسان را فرا می گیرند، اما در عمل، اجراهای متفاوتی را نشان می دهند، به دلیل تفاوت استعدادهای آنهاست. جامعة ایران از لحاظ استعداد انسانی بسیار غنی است و از این حیث زمینة مناسبی وجود دارد. ولی ظاهراً ریشة مشکل را باید در فقدان برنامه ریزی و فرآیند شایسته جستجو کرد که خود این مسئله نیز احتمالاً ریشة عمیق تری در عدم شناخت و ناآگاهی نسبت به مشکلات واقعی و اصلی دارد.
در ایران مشغول شدن جوانان در رشتة ورزشی خاص بیشتر بر پایة سنت ها، آرزوها و علایق فردی استوار است و به محبوبیت آن ورزش، فشار والدین، تخصص معلمان مدارس و فراهم بودن امکانات ورزش مورد نظر بستگی دارد. استعدادیابی ورزشی در کشور هنوز به صورت کاملاً سنتی و با استفاده از مشاهدۀ میدانی انجام می گیرد. بسیاری از نویسندگان از روش های سنتی استعدادیابی به عنوان انتخاب طبیعی نام برده اند که شناسایی در آنها به طور معمول بر افرادی متمرکز است که قبلاً به طور جدی به یک ورزش مشغول شده اند.
در بین ورزش ها فوتبال جایگاه ویژهای را به خود اختصاص داده است. جهان بدون فوتبال قابل تصور نیست، به گونه ای که تعداد کشورهای عضو فیفا (۲۰۷) عضو از تعداد کشورهای عضو سازمان ملل (۱۹۲) بیشتر است. در بیشتر کشورها فدراسیون فوتبال بزرگ ترین فدراسیون ورزشی است. در دهه های اخیر، فوتبال به صنعتی چند میلیارد دلاری تبدیل شده است و طبق آمار فدراسیون فوتبال بیشتر از ۲۰۰ میلیون فوتبالیست فعال در سراسر جهان وجود دارد.

با وجود چنین پتانسیل بالایی، این ورزش پرطرفدار به توجه بسیاری نیاز دارد تا شرایط رشد و توسعه افراد مستعد بوسیله برنامه های مدون استعدادیابی میسر گردد. گورمن از دانشمندان علوم ورزشی ۵ عامل تکنیکی، تاکتیکی، جسمانی، شیوه زندگی و روانی را به عنوان عوامل استعدادیابی در بازیکنان فوتبال معرفی کرد. در کشور هلند که مهد پرورش آکادمیک فوتبال اروپا محسوب می شود از ۴ عامل تکنیک، هوش، شخصیت و سرعت برای استعدادیابی بازیکنان فوتبال استفاده می شود.
توماس ریلی محقق ورزشی و مربی علم تمرین از ویژگی های فیزیولوژیکی و آنتروپومتریک برای انتخاب بازیکنان فوتبال در پست های مختلف استفاده می کند. متاسفانه درکشور ما به مقوله استعدادیابی به روش های نوین در بسیاری از رشته ها، توجه کمی شده است از این رو گروه ورزشی آسان اسپرت، مدارس وکلاس های برتر فوتبال را که در زمینه استعدادیابی و پرورش آنها دارای تخصص و تجربه لازم هستند معرفی می نماید.

4 دیدگاه‌ها

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید