تنیس روی میز ازجمله رشته های راکتی و انفرادی است که به دلیل در دسترس بودن، مفرح بودن، نیاز به فضای کوچک و امکانات محدود مورد توجه همه ی رده های سنی قرار دارد. همچنین به دلیل فوایدی همچون کمک به افزایش سرعت و هماهنگی بین اعصاب و عضلات، ایجاد چابکی و تعادل، تأثیر بر عملکرد دستگاه های داخلی بدن و کمک به تناسب اندام، ایمن و کم خطر و قابل اجرا بودن در کلیه فصول و آشنا کردن ورزشکاران با جهات و فضای حرکتی و علاوه بر اینها ماهیت تکنیک های تنیس روی میز که آموزش آن در سنین پایین تر باعث درک بهتر آنها می شود.
علی رغم اینکه خاستگاه این رشته اروپا ذکر گردیده است، اما در سه دهه اخیر با توجه به سیاست های به کار گرفته شده، نژاد زرد و خصوصا کشورهای چین، کره، هنگ کنگ و ژاپن فاتحان بلا منازع سکوهای قهرمانی بوده اند و قاره آسیا را به قطب قدرتمند این رشته تبدیل کرده است. شناسایی یک فرد مستعد در ورزش تنیس روی میز، به اهمیت تامین بذر برای تولید محصول است.
تشخیص قابلیت یا توانایی، پیش نیاز تمرینی بازیکنان خوب تنیس روی میز است. این رشته در سطوح قهرمانی به توانایی های بالای و دقیق تکنیکی، ظرفیت خوب هوازی، توان بی هوازی، عمل و عکس العمل سریع، قدرت، سرعت، هماهنگی، انعطاف پذیری و چابکی نیازمند است بنابراین با اندازه گیری های آن در مراحل استعدادیابی می توان بهترین افراد را جهت ورود و ادامه این رشته انتخاب کرد.

الف) فاکتورهای جسمانی

تنیس روی میز جزو ورزش های بسیار سریع محسوب می گردد. همانند بسیاری از ورزش ها، فاکتورهای جسمانی تنیس روی میز اختصاصی هستند و در برنامه های آمادگی جسمانی مورد توجه قرار می گیرند. مانند سرعت، استقامت عضلانی، استقامت قلبی و عروقی، قدرت عضلانی و انعطاف پذیری.
سرعت : سرعت توانایی عصبی و عضلانی برای حرکت و تغییر مسافت و جابه جایی در کوتاه ترین زمان ممکن است (اسمعیلی، ۱۳۸۲).
سرعت یک مولفه الزامی در تنیس روی میز می باشد. سرعت توپ، سرعت پا و توانایی بازی سریع نقش تعیین کننده ای در موفقیت یک بازیکن دارند. بازیکنان حرفه ای از ویژگی هایی مانند دریافت سریع توپ، انتقال سرعت به توپ و حرکت سریع برخوردارند. تنها تفاوت، در سبک بازی آنها است. بازیکن در برابر توپ های سریع و توپ های آهسته سریع واکنش نشان می دهد و با حفظ تعادل لازم به مکان توپ حرکت کرده و به توپ ضربه مناسب را وارد می کند. اندام های بدن و ترکیب به کارگیری آنها در ایجاد سرعت و دقت و قدرت ضربه نقش مهمی دارند. هرچه اندام ها از قسمت های ظریف تر به کار گرفته شوند سرعت و دقت ضربه بیشتر خواهد بود. به طور مثال به ترتیب مچ دست، آرنج، شانه و تنه بالاترین سرعت را دارند و برعکس آن یعنی تنه، شانه، آرنج و مچ دست بیشترین قدرت را دارند.
استقامت عضلانی: عبارت است از توانایی حفظ یک فعالیت در یک دوره زمانی طولانی مدت. نیاز تنیس روی میز به عضلات خاص شامل حرکت های تکراری در حین بازی است.
استقامت قلبی-عروقی: عبارت است از توانایی حفظ تامین موثر اکسیژن، انتقال آن به خون و عضلات فعال. تنیس روی میز به میزان بالایی از استقامت قلبی-عروقی به منظور برگشت به حالت اولیه سریع پس از فعالیت ها وحرکت های شدید و کمک به بازیکنان برای تداوم بازی در مسابقات که ممکن است بیش از یک ساعت به طول بیانجامد نیاز دارد.
قدرت عضلانی: قدرت عضلانی توانایی یا آمادگی یک عضله یا گوهی از عضلات است برای وارد کردن حداکثر فشار یا نیرو به یک مقاومت ثابت یا متحرک. تمرین های با وزنه توسط بازیکنان حرفه ای از مزایای بیشماری برخوردار است.مانند قدرت پویا که توانایی ایجاد حداکثر نیرو از طریق عضلات فعال و متناسب حرکت است، چرا که حرکات خیلی کوتاه مدت بوده و به سرعت و قدت انفجاری نیاز دارند.
انعطاف پذیری : عبارت است از توانایی جنبش پذیری در یک مفصل تا حداکثر دامنه حرکتی. بدون انعطاف پذیری کافی در مفاصل، بسیاری از حرکات ضروری در تنیس روی میز قالب اجرا نخواهد بود.

ب) فاکتورهای روانی
تمرکز: وبستر تمرکز را گزینش آنچه که با اهمیت است و چشم پوشی از آنچه که اهمیت ندارد تعریف کرده است. تمرکز عبارت است از توانایی ذهنی و روانی برای باقی ماندن در زمان حال. تمرکز توانایی معطوف شدن بر نشانه های جاری مسابقه یا تمرین کنونی و همچنین شامل باقی ماندن و توجه کامل در طی مسابقه یا تمرین است. تمرکز موثر یعنی به کار گیری نوع صحیح تمرکز در زمان مناسب.
در بازی بازیکن زمانی تمرکزش را از دست می دهد که توجهش را به یک هدف نا مربوط معطوف سازد.هدف از تمرکز در تنیس روی میز مشاهده و شناسایی دقیق حریف و پیدا کردن نحوه شروع بازی است که حریف را بیشتر تحت تاثیر قرار دهد.تمرکز کلید کنترل هیجانات بازیکن، نگاه کردن، تعقیب توپ و بهترین اجرا است.تمرکز باعث توجه فرد به عناصر محیط بازی و عدم توجه به مسایل خارجی است.
سازگاری:
سازگاری عبارت است از توانایی بازی کردن در موقعیت های متفاوت، همراه با حفظ سطح مناسبی از کارایی. با توجه به تغییرات مداوم در بازی رقبا، به سازگاری نیاز است. بازیکنان خوب به ندرت یک اشتباه را تکرار می کنند زیرا می توانند از اشتباه خود به سرعت درس گرفته و خود را با شرایط مناسب تطبیق دهند.
پیش بینی :
پیش بینی عبارت است از توانایی از پیش دانستن، حدس زدن اینکه چه اتفاقی قرار است بیفتد و سازگاری پیشاپیش رفتار. آگاهی از جواب ضربه های مختلف به بازیکن اجرازه می دهد که کل زمین را برای دریافت های ممکن از حریف در نظر بگیرد.
دقت:
منظور دقت لازم، در محل برخورد توپ با میز و جهت توپ است. بازیکنان حرفه ای دقیقا در محدوده ضعف حریف بازی می کنند.
تصمیم گیری:
تصمیم گیری درباره نوع حرکت و نحوه اجرای آن، یکی از موضوعات مهم در سطح ورزش قهرمانی است. در تنیس روی میز پاسخ هایی که از طریق سرعت توپ و کوتاهی زمان بر بازیکن تحمیل می شود مستلزم تصمیم گیری مناسب درباره تعیین آنچه که باید اجرا شود یا تاکتیک و نحوه اجرای آن یا تکنیک می باشد.
انگیزش:
معلمان یا مربیان لازم است که روشی انعطاف پذیر بین مربیگری مستبدانه و دموکراتیک جهت مربیگری بنا به موقعیت و افراد بپردازند. دستیابی به اهداف توافق شده بین مربی و بازیکن می تواند به یک عامل انگیزاننده و تقویت اعتماد به نفس منجر گردد. بعلاوه توجه به عوامل انگیزاننده دیگری مانند کسب موفقیت های بالاتر، کسب جوایز و پاداش ها و کسب تجربه بسیار مهم می باشند.
سرعت عکس العمل:
سرعت عکس العمل شاخص دقیقی از سرعت و اثر بخشی تصمیم گیری است و عبارت است از زمان سپری شده بین ارائه محرک حسی و پاسخ رفتاری مناسب آن.بازیکنان تنیس روی میز تا حد زیادی به صدای برخورد بین توپ و راکت حریف به منظور تشخیص انواع ضربه، شدت ضربه و… متکی هستند. این بازخورد شنیداری باعث سرعت واکنش بالاتر آنها می گردد. از عوامل دیگر اثر گذار بر عکس العمل تاثیر دید مستقیم و چشم دوختن به توپ و تعقیب آن است. همچنین پژوهش ها نشان داده اند که افراد دارای آمادگی جسمانی بالا عکس العمل سریع تری دارند.
تصویر سازی:
عبارت است از بازنمای ذهنی یک مسابقه با سطوح معینی از اجرای ورزشکار در زمان آینده مانند تصور یک حرکت یا راهبرد در مقابل حرکت یا راهبرد حریف. که به دو صورت تصویر سازی درونی و بیرونی می باشد. تصویر سازی درونی، انجام ذهنی مهارت است به گونه ای که بازیکن اجرای حرکت یا وظیفه را در بدن خود ببیند و احساس کند و تصویر سازی بیرونی، بصری است. به طوری که بازیکن خود را در حال اجرای یک مهارت یا وظیفه تجسم می کند و از بیرون عملکرد خود را می بیند.
برانگیختگی :
برانگیختگی عبارت است از میزان انرژی و شدت روانی و بدنی است. برانگیختگی بدنی باعث افزایش ضربان قلب، فشار خون، قند خون و تعریق می گردد و برانگیختگی روانی باعث توجه محدود، خستگی، افسردگی، گیجی، بی ثباتی و کاهش کنترل می گردد. مهارت های مختلف ورزشی به سطوح متفاوتی از برانگیختگی نیاز دارند و تنیس روی میز به سطحی متوسط از آن نیازمند است.

عملکرد و بازی خوب :
عملکرد و بازی خوب که در تنیس روی میز شامل تعیین هدف و چشم انداز روانی مناسب می باشد. داشتن هدف درست با معنی، قابل دسترس و تلاش انگیز باعث دستیابی به بهترین سطح توانایی است و رابطه نزدیکی با رقابت هایی دارد که در برنامه مسابقات بازیکن قرار دارد. چشم انداز روانی مناسب شیوه ای است که افکار درست و صحیح را در ذهن بازیکن جای می دهد و باعث عملکرد بهتر فرد گردیده و فرد را متعهد به اجرای درست برناه و تحمل سختی تمرین ها و تلاش برای کنترل برخی شرایط محیطی بویژه در مسابقات می گرداند.
خلاقیت :
ورزشکاران برتر از خلاقیت بیشتری برخوردارند. به عبارتی خلاقیت کمک به بهترین عملکرد میکند. به طور مثال تجربه تکنیک ها و تاکتیک های متنوع کمک به پرورش خلاقیت در فرد می کند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید